Vandaag (4 februari) zou om 11.00 u. de voorverkoop voor Lowlands beginnen. Dus zat ik ruim vóór elven achter mijn laptop. Ik stond op scherp.

Om 11.01 u. was ik in het ticketsysteem. Mooi op schema. Dacht ik. Meteen belandde ik in een digitale file. Tot zover niks verontrustends, want dat was tijdens voorgaande jaren ook zo geweest. Aan een grijze balk op je beeldscherm kon je zien hoe snel je opschoot.

Wat denken jullie? Tergend traag natuurlijk liep de grijze balk vol naar rechts: na anderhalf uur (!) was ik 15,7 cm opgeschoten. In een normale file zou je dan gaan tanden knarsen, maar ik was van vorige edities gewend aan lange wachttijden.

Op gezette tijden ververste het scherm en toen ik de eindstreep tot op enkele millimeters genaderd was, dacht ik dat mij niks meer kon gebeuren.

Na één uur en drie kwartier had de grijze balk zijn eindbestemming bereikt en ik werd verder geleid. Vanaf die plek moest ik tickets gaan zoeken. Nog steeds was ik vol goede moed.

Maar toen kwam de klad erin. Steeds opnieuw moest ik Captcha script-woorden intikken als 'tediff beropub', 'ssialy mewsere' en 'Dgetyn olodsnd', tot ik er helemaal dol van werd.

En telkens maar weer moest ik het aantal of de status van mijn tickets veranderen. Totdat ik de melding kreeg: 'Dit evenement is uitverkocht.' Nog een paar pogingen, maar steeds weer kwam datzelfde bericht op mijn beeldscherm.

En toen dacht ik: 'He, wat vervelend nou toch' en: 'Grutjes' en: 'Tamelijk vervelende kwestie'.

Geen kaartjes voor Lowlands dus. Twee volle uren had ik verdaan met zinloos wachten, terwijl buiten, voor mijn deur, mensen aan het zwieren waren op het ijs, in een heerlijk zonnetje. Twee uur van m'n leven vergooid, als je het dramatisch wilt stellen.

Later las ik dat de editie binnen twee uur was uitverkocht.

Ik ben maar gaan schaatsen en hardlopen. Ik zal mijn verlies dragen als een man. Maar verder wil ik het dit jaar niet meer over Lowlands hebben. Wel jammer: aan een traditie van zeker een jaar of vijftien komt zo abrupt een einde.

Wislawa Szymborska

Vandaag (3 februari) staat er een artikel in de het kunstkatern V van De Volkskrant over de woensdag overleden Poolse dichteres en Nobelprijswinnares Wislawa Szymborska.

Ikzelf kwam met haar werk in aanraking niet lang nadat ze (in 1996) de Nobelprijs voor Literatuur had gekregen. In april '97 kocht ik haar bundel Uitzicht met zandkorrel die een verkoopcijfer haalde waar de meeste dichters alleen maar van kunnen dromen: 75.000.

In die titel, ontleend aan de titel van een van haar gedichten in haar bundel Grote getallen, zit trouwens een fraaie symboliek: de weidsheid van Szymborska's blik gepaard aan het oog voor detail, ook al is dat nog zo miniem.

Typerend voor Szymborska's neiging tot zelfwegcijfering was haar reactie op de toekenning aan haar van de hoogste letterkundige onderscheiding ter wereld: wat haar betreft had de prijs ook wel naar haar collega's Zbigniew Herbert of Tadeusz Roséwicz mogen gaan.

In Uitzicht met zandkorrel trof mij de losse, quasi-babbelende, onpretentieuze manier van vertellen. Geen pathetisch gebral, geen ronkende zinnen van een opgeblazen ego.

Nee, hier werd onopvallend, haast onzichtbaar stilgestaan bij zoiets kleins als een dood kevertje. Bij het uitwerken van zo'n onderwerp zou een mindere dichter al snel tot een tenenkrommende kneuterigheid kunnen vervallen - zo niet Szymborska.

'Deze aanblik is in beperkte mate angstaanjagend' schrijft ze, bij de aanblik van het diertje dat zijn drie paar pootjes keurig op zijn buik heeft samengevouwen. Wij mensen worden quasi gerustgesteld door de ordelijkheid van de keverdood.

Zelden vóór en na deze dichteres heb ik zo'n toon in gedichten gehoord. Ik kan de rijkdom van haar poëzie hier nooit recht doen. Weten jullie wat? Jullie moeten haar zelf maar gaan lezen. Naast Uitzicht met zandkorrel is in het Nederlands Einde en begin verschenen. Eveneens in de zeer leesbare vertaling van Polenkenner en Nijhoff-prijswinnaar (ik blaat even onbekommerd de Volkskrant na) Gerard Rasch.

Het schrijven van een C.V.

Wat moet je doen?
Je moet een aanvraag indienen
en bij die aanvraag een c.v. insluiten.

Ongeacht de lengte van het leven
moet het c.v. kort zijn.

Bondigheid en selectie zijn verplicht.
Vervang landschappen door adressen
en wankele herinneringen door vaste data.

Van alle liefdes volstaat de echtelijke,
en van de kinderen alleen die welke geboren zijn.

Wie jou kent is belangrijker dan wie jij kent.
Reizen alleen indien buitenlands.
Lidmaatschappen waarvan, maar niet waarom.
Onderscheidingen zonder waarvoor.

Schrijf zo alsof je nooit met jezelf hebt gepraat
en altijd ver uit je eigen buurt bent gebleven.

Ga zwijgend voorbij aan honden, katten en vogels,
rommeltjes van vroeger, vrienden, dromen.

Liever de prijs dan de waarde,
de titel dan de inhoud.
Eerder nog de schoenmaat dan waarheen hij loopt,
hij voor wie jij doorgaat.

Daarbij een foto met één oor vrij.
Zijn vorm telt, niet wat het hoort.
Wat hoort het dan?
Het dreunen van de papiervernietigers.

Uit: Einde en begin.
Gedichten 1957 - 1997

Zoals eerder aangekondigd was ik vandaag (1 februari) Dichter bij de Dag bij het Radio 1-programma Dit is de Dag.

Onderwerpen die ter tafel kwamen tijdens het actualiteitenprogramma waren de recente opening van een restaurant in Amsterdam dat Noord-Koreaanse gerechten aanbiedt, die worden geserveerd door heuse Noord-Koreanen.

Verder kwam de op handen zijnde slag om de uitzendrechten voor eredivisievoetbal aan bod. John de Mol versus de mensen die het 'bord op schoot'gevoel op zondagavond propageren.

Een derde gespreksonderwerp dat ik terug liet komen in mijn bijdrage van vandaag, was de instantie Different die al dan niet homo's wil genezen van hun geaardheid.

Ik heb daar onderstaand gedicht van gemaakt:

                   Rechten en gerechten

Uit het land
waar de dooi
nog niet intrad
tot heil des volks
waar geen hoop gloort
aan een Kim
eten wij gerechten
die de bevolking zelf
aan haar neus
voorbij ziet gaan.
Wij openen onze mond.
Voor ongezouten kritiek?
Nee, voor oesters en makreel.
Liever gerechten
dan
gerechtigheid.
Binnenkort wordt er geboden
op voetbalrechten;
kun je ook inzetten op
mensenrechten?
Wordt het John de Mol
die het voetbal
wegdecodeert
onnatuurlijk breekt
of nestelen we ons behaaglijk
bij onze oude vertrouwde NOS?
Wij zullen volharden,
we hebben onze messen geslepen
voor het bord op schoot
op zondagavond.
Wij willen niet genezen
van onze normaliteit:
Lekkere Hollandse pot
en op televisie
een lekkere pot voetbal.

Een dichterlijk dagje vandaag (1 februari). Zo meteen (tussen 14.00 en 15.00 u.) ben ik Dichter bij de Dag en vanavond is er een Dichtclub-avond.

Later meer over mijn gedicht van de dag.

Dames en heren, jongens en meisjes, het is tijd voor wat droevig nieuws: ik ben een worstseller. Vandaag (31 januari) heb ik namelijk de verkoopgegevens gekregen van de uitgeverij waar mijn eerste (en, naar het zich laat aanzien, enige) dichtbundel is verschenen.

Hou je vast, tromgeroffel en may I have your votes please. In het afgelopen jaar is van Zavelreis maar liefst... 1 (zegge en schrijve één) exemplaar verkocht...

Ja, daar word je wel even stil van. Ik zal hiervoor de duizelingwekkende somma van € 1,18 (één euro achttien cent) toucheren.

U begrijpt dat ik morgen even een telefoontje naar mijn werkgever zal doen uitgaan, om te zeggen dat ik voortaan stil ga leven. Morgen reeds zal ik een business class-vlucht boeken naar de Bahamas waar ik de bloemetjes eens flink buiten ga zetten.

Klein minpuntje: ik moet nog tot 9 maart wachten, totdat het volledige bedrag wordt uitgekeerd.

Ik ben trouwens wel benieuwd naar die ene koper. Zou het een koop uit medelijden zijn, zo van, laat ik nou maar een bundeltje van die jongen kopen, anders zet hij helemaal niks om? Ik wil hem of haar in ieder geval bedanken voor die aankoop.