Geruisloos van mijn liefde afgedreven
stoot ik tegen haar naam.
Dubbelbeeld op mijn scherm
spookt haar gezicht
door mijn bestaan.

Ik moest haar lichaam
uit handen geven
haar laten lopen
het schoolplein af.

Buiten mij om
is ze grijs geworden,
ik houd haar liever vast
in kastanjebruin.

Samen hadden wij
vrije talen opgezocht,
in het verlengde van
de laatste wegwijzer.

Als we maar lang genoeg wachten
zien we elkaar weer bij de reünie.

Het hangen
is chronisch geworden.

Terwijl de jeugd
mobieler dan wij
zich losmaakt van ons
drinken wij
Desperados.

De jonge barkeepster
veegt verspilde woorden
achteloos van tafel.

We laten ons
door haar lachje
haar blik
alles zeggen:
we zijn lastige
grote kinderen.

We zitten
onszelf te kijk
in monsterspiegels
waaruit ontsnappen
steeds moeilijker wordt.

We volgen de muziek
allang niet meer;
de nieuwe pophelden
dansen van ons weg.

Door de sterrenloze nacht
die geen stuur biedt
zwalken we
door de koele gangen
van ons thuis
gecaramboleerd
ons bed in
dat zich allang niet
meer loszucht
van de grond.

‘Geef je kaartje maar
aan die meneer’
en er kwam een scheurtje
in de werkelijkheid.
Gordijnen weken voor wat
daglicht niet verdraagt
en in het donker daagde het besef
dat dit zondags opkijken naar een betere wereld
evenmin het leven was.
De operator hierachter projecteerde
een besloten universum
waarin de loop van het recht
recht en glimmend was.

Vrolijk draaien de achtbaankarretjes
hun ijzeren rondjes.
Op de cakewalk lachen we
onze benen pudding;
over de kettingbrug
die van schateren slap hangt
halen we natte voeten op.
De griezelgrot waar een rilslang doorheenschuift
sluipt vol spanning
visjes van de tropen
schampen mijn wangen.  

De jongen die zo dapper meelacht
kan treurig worden
van ijs dat smelt,
verdrukte kadetjes.
Hij drukt zijn gezicht in het draadhek,
voelt het wereldwijde buitenpark
opgedeeld in perkjes.
Hij blijft zo staan
tot een meester hem opdraagt
leuk te gaan spelen
net als de anderen.

De aarde had niet groter hoeven worden
dan een zandbak.
En alles kwam goed
omdat vader het zei.
Het venster op de wereld
was gewoon zwartwit
en de wereld kwam tot ons
over twee bedaarde kanalen.
Op die avonden sneeuwde het zachtwarm
ook buiten de beeldbuis.
De gordijnen lieten geen ongerechtigheid door.
Wanneer ik uit dromen opsnikte
het is niet eerlijk dat iedereen doodgaat
streek moeder die zwarigheid uit mijn hoofd.
In ons dorp tufte een melkkar rond
die gezondheid bracht aan alle deuren.
De dagen werden niet merkbaar korter.