Kom, stap in mijn vliegtuig
dan stijgen we samen
naar de hoogte
die ons de adem beneemt.
De gordels gooien we af.
Laat de gezagvoerder maar kletsen;
wij dansen uitgelaten
op het donzen dek
van het hemelbed.

Zijn voet schreef poëzie,
verhief parabool
tot stijlfiguur.
Hij, de alfa en de bèta.

Hij schudde
zwaartekracht af,
zette zijn schaduw
op het verkeerde been.

Met de onmogelijke
goal vertrapte hij
de sterflijkheid.

Er is een stukje wild vlees
uit mij gesneden
zo klein
dat het iemand
buiten mijn lichaam
niet opvalt.  

Ik moest het loslaten
maar sindsdien
tast mijn hand ernaar;
tong in holte van
getrokken kies.  

Het was onschadelijk,
het was van mij,
het is me afgenomen,
het ligt weerloos nu
ter observatie.

Mijn vader was leraar.
Laten we daarom zeggen
dat de krijtstrepen daarboven
door hem zijn getrokken.  

Van alle woorden
die hij op ’t bord schreef
is niet een gebleven.
Deze boodschap is
voor de nablijvers.

Ik kniel voor
een stille
miniatuursnelweg
waar tegenliggers
elkaar herkennen
via hun antennes.  

De pensionbeheerster
mag ik houden voor
liefste tante.
Zij stopt mij in
mijn droom  

Vannacht zal ik
in haar witte gestevenheid
bijkomen van
het verhaal
op de vluchtstrook.  

Morgen
als laatste daad
van aanhankelijkheid
eet ik mevrouw
de oren van het hoofd.  

Mijn handtekening achterlaten
alle afslagen
rechts laten liggen
behalve die ene.