Het stond gisteren al op nu.nl., maar door omstandigheden kreeg ik het pas vandaag (15 mei 2012) onder ogen: een vliegtuigongeluk in Nepal, in het noorden van de Himalaya, waarbij vijftien mensen zijn omgekomen.

Nu zullen jullie zeggen: vervelend voor die mensen, maar moet je daar nou aandacht besteden op je weblog? Er donderen toch wekelijks vliegtuigen uit de lucht? Kwestie van routine.

Ja, dat weet ik ook wel, maar voor mij heeft deze crash een speciale lading: ruim zeventien jaar geleden stapte ik namelijk op datzelfde Jomsom Airport in een tweepropellorvliegtuigje.

De incheckbalie van het piepkleine vliegveldje was niet meer dan een verveloos toonbankje met een gebarsten ruitje. Op Schiphol en vergelijkbare luchthavens ben je gewend aan bagagekarren en transportbanden die je koffer, rugzak of weekendtas naar het vliegtuig vervoeren.

Op Jomsom Airport werd mijn rugzak door een man naar het vliegtuigje gedragen. Toen we opstegen, hoorde ik de keien van de ongeasfalteerde startbaan opspringen en tegen de onderkant van het toestel roffelen.

Dat klonk al niet al te geruststellend, maar toen de piloot en de co-piloot elkaar halverwege de vlucht de hand schudden, werd ik helemaal onrustig: dit moest een grap zijn. Maakten ze nu pas kennis met elkaar?

Het vliegtuigje leek een insect dat tussen reuzen doorvloog. Het tochtje Jomsom-Pokhara zou maar twintig minuten duren, maar het zou uiteindelijk wel de mooiste vliegreis worden die ik ooit zou maken. En de gevaarlijkste. Maar ach, ik was toen nog (relatief) jong en kinderloos, dus dan lach je het gevaar luchtig weg. Dat zou later wel anders worden.

Een activiste van FEMEN probeert de EK-bokaal te pakken.

Vandaag (13 mei 2012) wil ik natuurlijk graag stilstaan bij Moederdag - want wie was ook alweer de allerliefste vrouw? Juist, 'dat is toch je moedertje'- maar eerst moet ik jullie aandacht vragen voor een andere vrouw:

De Oekraiense activistengroep FEMEN doet weer van zich spreken. De meiden flikken 't 'm weer! Ze kunt veel van ze zeggen, maar niet dat ze de media niet goed kunnen bespelen.

Het procédé is inmiddels bekend: borstjes ontbloten - protest laten horen en zien - opgepakt worden.

De dame protesteerde ditmaal tegen het feit dat het EK in haar vaderland zal leiden tot meer sekstoerisme (lees: vrouwonvriendelijk gedrag). We zullen zien. Haar punt is gemaakt. Eh, herstel, haar punten zijn gemaakt.

J.C. Bloem

Vandaag (10 mei 2012) is het precies 125 jaar geleden dat de grote Nederlandse dichter J.C. Bloem ter wereld kwam.

Ik moet eerlijk bekennen dat me dat in de hectiek van alledag even was ontgaan, maar Chrétien Breukers meldt het vandaag op zijn website De Contrabas.

Hij heeft daarop ook een kort filmpje geplaatst waarin H.A. Gomperts Bloem interviewt. Gomperts opent dit vraaggesprek met de zin 'In een van je gedichten, het gedicht Dichterschap, dat je je misschien herinnert...'

Bloem hoort dit vrij onbewogen aan, maar ik zou als dichter toch minimaal ironisch mijn wenkbrauwen hebben opgetrokken; ja ammehoela, het lijkt me logisch dat ik me m'n eigen gedichten herinner! Maar goed, dit zij terzijde opgemerkt.

In het filmpje wordt wel een interessant thema aangeroerd, namelijk de verplichting die bijna iedere dichter heeft om naast het dichten nog een ander baantje te zoeken, domweg omdat het beoefenen van de edele kunst van het verzen schrijven niet genoeg geld in het laatje brengt.

Zelf ben ik al meer dan twintig jaar een working class hero en nóg langer dichter. Dus ik voel wel met Bloem mee (al wil ik hierbij wel nuanceren dat het in mijn geval niet gaat om het slecht vervullen van onnozele plichten).

Ik heb mijn werk altijd met plezier gedaan (en doe dat nog altijd). Maar hoe dan ook, je leeft als dichter bijna altijd in verschillende werelden. En misschien is dat maar beter ook.

Mijn dichtbroeder Karel ten H. is juist blij met zijn baan; het is voor hem een waarborg dat hij ook nog voeling houdt met de 'gewone' wereld en ook nog omgaat met 'normale' mensen. Want de hele tijd verkeren temidden van dichters, je moet er toch niet aan denken.

Onderstaand het gedicht Dichterschap van de Grote Dichterprins J.C. Bloem:

                         Dichterschap

Is dit genoeg; een stuk of wat gedichten,
voor de rechtvaardiging van een bestaaan
In ‘t slecht vervullen van onnoozle plichten
Om den te karigen broode allengs verdaan?

En hierom zijn der op een doel gerichten
bevredigende dagen mij ontgaan;
Hierom blijft mij slechts zelf en lot betichten
in ‘t zicht van ‘t eind der onherkeerbre baan.

van al de dingen die ‘k droomen zocht
Erger: van alle, die ik wel vermocht,
Is, nu hun tijd voorbij is, niets geworden

En ik kan zelfs niet, als mijn onbevreesd
erkennen mij verwijst naar de verdorden,
Aanvoeren: maar mijn bloei is schoon geweest.

                  ***

Vandaag (8 mei 2012) stuit ik op een hilarische kop in het Wetenschapskatern van De Volkskrant: 'Winden dino's warmden klimaat op'. Het stond al eerder op de website van Science Daily. Ook het toch redelijk serieus te nemen dagblad De Morgen meldt dit bericht.

Dus je zou zeggen: het heeft een tamelijk hoog waarheidsgehalte. Toch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat we hier te maken hebben met een canard (in hedendaags Nederlands: een hoax).

Het doet me denken aan de meesterlijke parodie die Wim de Bie jaren geleden gaf van Jan Maat van de Centrum Democraten. De Bie/Jan Maat suggereerde in een nepspotje van Politieke Partijen dat de allochtonen verantwoordelijk moesten worden gesteld voor de klimaatverandering, vanwege het feit dat ze zoveel knoflook consumeerden en daarmee het aandeel methaangas in de atmosfeer significant verhoogden.

Een totaal zotte redenering natuurlijk, maar de strekking van het Volkskrant-artikel is niet veel anders. De winderigheid van de schrikhagedissen zou de temperatuur op aarde lang geleden zelfs met tien graden hebben doen stijgen! De wereld had er dus heel anders uitgezien, als die domme dino's hun kringspier een beetje hadden kunnen bedwingen.

Ik ben natuurlijk maar een domme alfa, maar ik verbaas mij altijd over de stelligheid waarmee paleontologen uitspraken doen over de leefwijze van de door een mysterieuze (natuur)ramp van de aardbodem weggevaagde reuzenhagedissen.

Hoe kan men al die dingen toch zo zeker weten? Nu ook weer: 'As in cows, methane-producing microbes aided the sauropods' digestion by fermenting their plant food.'

Bij mijn weten hebben de heren en dames wetenschappers het altijd moeten doen met nogal summiere overblijfselen. Hoe kun je dan deduceren dat, 'net als bij koeien methaan producerende microben de dinosauriërs een handje hielpen bij hun spijsvertering'?

Het zou kunnen natuurlijk, maar om dan maar meteen, analoog aan het voedselverteerproces van koeien. aan te komen zetten met drieste calculaties over een planeetverhitting van maar liefst tien graden, dat vind ik nogal wat.

Zou het niet kunnen zijn dat er iets in het spijsverteringskanaal van de dinosaurussen is geweest dat de aanmaak van methaan nu juist remde c.q. tegenhield? Ik noem maar een dwarsstraat.

Ik heb mijn menu voor deze avond trouwens maar aangepast. Ik zou bruine bonen eten met een uiensoepje en een champignon-omelet, met als amuse-gueule een paar stukjes stokbrood met knoflookboter, maar na het lezen van het Volkskrant-artikel heb ik daar maar van afgezien. Ja zeg, ik wil toch later niet medeverantwoordelijk gesteld worden voor de opwarming van de aarde, al was het maar voor nog zo'n miniem aandeel.

Baardgrasmus (Foto; Rob Halff)

Vandaag (6 mei 2012) was ik voor dag en dauw op: 6.30 u. stond ik naast mijn bed. Voorwaar geen gekke prestatie voor een bijna-49 jarige die gisteren nog stond te dansen en te springen tijdens het zeer geslaagde 'Leutjefestival'.

Ik zou namelijk gaan vogelen met collega E. op Texel en, in de aanloop daarnaartoe, in de kop van Noord-Holland, waar gisteren enkele interessante ornithologische waarnemingen waren gedaan.

De dag opende veelbelovend met het zien van een roodkopklauwier bij Voorboezem (op zich al een veelbelovende naam) iets ten zuiden van Den Oever. En toen was het nog maar kwart over acht!

Op Texel volgde vervolgens een ornithologische 'zegetocht' waarbij we als meest in het oog springende observaties de zwarte zeekoet, de geelpootruiter, de morinelplevier en de brilzee-eend voor onze lenzen kregen.

Terug op het vasteland vormde een baardgrasmus in volkstuintjescomplex De Nollen in Den Helder (wie heeft er geen preien groot zien worden?) het heerlijke toetje van een op zich al geslaagde vogeldag.

De Sylvia cantillans liet zich uitgebreid bekijkeren (door een hele zwerm vogelaars) en dit maakte een 100% zekere determinatie mogelijk. Ook wel eens fijn voor een amateur-vogelaar die maar al te vaak in een flits maar moet gissen naar de ware aard van een in de gauwigheid geziene vogel (zo schijn ik vanmorgen vlakbij de roodkopklauwier een appelvink te hebben waargenomen, maar deze observatie reduceerde zich tot een wegvliegend kan-van-alles-kleins zijn).

Collega E. en ik vonden de baardgrasmus trouwens dankzij de GPS-apparatuur van een sympathieke vader en zoon uit Delft. En dat mag wel eens gezegd worden, want in Vogelaarsland overheersen wel eens het autisme en de norsheid, waarbij niet groeten, de andere kant opkijken bij het passeren van een mede-vogelaar (lager in de rangorde) en het verbergen van je enthousiasme bon ton zijn.

Ik leerde vandaag overigens ook nog wat afkortingen. Die ga ik in het vervolg achteloos rondstrooien, alsof ik ze al jaren ken, om te laten zien dat ik 'erbij hoor'. Bluff your way into society, nietwaar en in de vogelwereld is dat niet anders.

Nou, vooruit, hier komen ze: 'blako' (voor bladkoning), 'boertje' (voor boerenzwaluw) en 'grote bur' (voor grote burgemeester).

Collega E. en ik waren zeer enthousiast over deze zeer geslaagde vogeldag, waarop we maar liefst zes nieuwe vogelsoorten op onze Lijst mochten bijschrijven.